Update + Mijn bevallingsverhaal…

“Eeeeeh, lieverd? Wat nu??”  Ik draag kleine chef half dansend door de kamer terwijl spartelende baby armpjes aangeven dat er een harde krijs aankomt. Welkom in de wereld van een pasgeborene.

De afgelopen weken waren alles wat je kunt verwachten van de kraamperiode. Intens, hilarisch, heftig, ontzettend vermoeiend en vol met liefde. We zitten in week 4 en nu pas groeit wat zelfvertrouwen. Als in, ik krijg niet spontaan plankenkoorts wanneer hij wakker wordt van een dutje en we het voeding, verzorging, knuffel riedeltje doen.

De komende weken ga ik in mijn recepten posts nog voldoende bijpraten over hoe het leven nu is. Maar zoals de titel laat zien wil ik mijn bevallingsverhaal eerst nog delen. Dit wil ik graag omdat het een positieve ervaring was. Ik hoop dat ik daarmee andere zwangere vrouwen kan helpen om zich mentaal voor te bereiden. Er zijn genoeg negatieve verhalen die je kwetsbare brein te horen / lezen krijgt. Ik dacht, er moet een positieve bij!

Dus here we go! 

Bevallingsplan

Wat betreft bevallingsplan, tja, die had ik niet. Ik had me voorbereid op alle opties. Van keizersnede, ambulancetocht, thuisbevalling tot lange / korte bevalling. Ik heb het allemaal als optie gehouden want je hebt er toch geen controle over. Het enige waar ik echt aan wilde werken was dat ik niet in paniek zou raken / angstig zou worden en dat mijn man en ik samen een team bleven.

En toen…

De laatste weken van de zwangerschap wisselde ik tussen “God hoe lang nog??” en “God nog heel eventjes niet!”. God had vrij weinig aan mijn aanwijzingen zoals je begrijpt.

Maar zo geschiedde, in de vroege ochtend van 13 mei werd ik wakker van lichte krampen. Ze zeiden dat je weeën echt zou herkennen maar Suus liep al weken rond met een heel scala aan harde buiken en voorweeën. Ik wist niet zeker of het echt was begonnen. Ik wist dat het zover was toen de pijn tijdens het ontbijt heviger en regelmatig kwam. YES!

Die ochtend was heel fijn samen met mijn man en Bloem.

De gordijnen bleven dicht en we sloten onszelf op in ons huisje. Ik wilde dat niemand het wist dus we hebben niemand op de hoogte gebracht. We hebben nog gelachen om een echte klassieker, een hapje gegeten, (wat ik vervolgens allemaal weer uitkotste) en zaten dicht tegen mekaar aan.

Rond lunchtijd werd het een ander verhaal.

De weeën duurden bij mij precies een minuut waarvan ongeveer 30 seconden niveautje “NIET TE HOUWE! WEG MET DIE ELLENDE”. Maar dan ebde het weer weg en dacht ik “Hé, dat was best te doen!”. Bepaalde gedachtes hielpen mij enorm om te ontspannen: “Dit gaat weer voorbij” of, “Elke wee brengt mijn kindje dichterbij”, “Laat maar toe”. Alles wat maar helpt om die eerste uren door te komen!

Toen Wout net na lunchtijd even de hond ging uitlaten, voelde ik een zwaardere druk.

Ik schrok want dat zou betekenen dat ik al een heel eind op weg was terwijl de verloskundige nog niet eens was geweest. Wout rende als een malle naar huis met een verwarde hond naast hem. De verloskundige kwam gelukkig snel en toen was ik blijkbaar al 9 cm ‘onderweg’.WHUUD? Niet veel later braken mijn vliezen en eigenlijk daarmee begon de laatste fase. Goedemorgen uitdrijving weeën. Ook wel bekend als persweeën.

Ik krijg tranen in mijn ogen als ik denk aan dat moment en de drie kwartier die volgden.

Ik had van tevoren wel gehoord dat je lichaam precies weet wat het moet doen en dat je je vooral moet overgeven aan dat proces (thanks Ina May Gaskins en Beatrijs Smulders). Maar toen het gebeurde vond ik het wonderbaaarlijk en zelfs best eng. Ik hoefde niets te doen. Ik kon alleen meewerken. De verloskundige knikte geruststellend. Bang zijn had geen zin. In paniek raken had geen zin. Rationeel denken en oplossingen bedenken (mijn favoriete bezigheid) had geen zin. Toen ik het liet gebeuren en ging meewerken, ging het super!

Als er ergens een staat van Verlichting wordt bereikt, dan is dat tijdens een bevalling.

Wat nou al die mannelijke monniken denkende dat zij verlichting kennen, vrouwen hebben het altijd al gekend. Je hoofd staat uit en je moet je overgeven aan dat waar je geen controle over hebt. Het ging zo rustig en zo mooi. Voordat ik het door had pufte ik de kleine man de wereld in en Wout pakte hem aan en legde hem op mij.  Het was voorbij! Hij is er! Om 14.44 was hij geboren. 3700 gram, wakker en ietwat in mekaar gepropt. Ik was trots, Wout was trots, Iedereen blij. Veel liefde. Veel kusjes. En al dat heerlijk mooie.

Het was zwaar, maar ook mooi.

Ik ben zo blij dat ik het grotendeels samen met mijn man heb kunnen doen en dat we hier samen doorheen zijn gegaan. Ik vond het ontzettend fijn dat ik zo lang alleen ben gebleven en niet werd afgeleid door de omgeving. Ik ben helemaal blij dat het zo snel ging en vooral dat ik thuis ben bevallen! Mijn herstel gaat ook prima. Hoewel dit nog zwaarder is dan de bevalling zelf. Maar dat heeft tijd nodig. Dat is oke.

Je begrijpt vast waarom het ook wat stil was op Plantbites.

De baby sabbatical is nog niet helemaal voorbij want ook na deze post houd ik het rustig, ook al heb ik ook zin om in de keuken te staan en nieuwe recepten uit te proberen! Het moet nog even wachten omdat ik optimaal wil genieten van deze tijd.

Nu ga ik eerst met mijn grote en kleine man knuffelen. De wereld kan me even de pot op. Heurlijk!

 

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *