Hoe deze dame de boel op z’n kop zet

Lieve pup (1 van 2)

We zijn twee maanden verder! Ondertussen ben ik verhuisd naar een echt grote mensen huis. Met een trap, drie slaapkamers en een heerlijke douche! Ik was best wel klaar met het appartementje in Utrecht. Ken je dat gevoel dat je nooit helemaal lekker aard op een plek? Dat was hier ook, om meerdere redenen waar ik je hier nu niet mee zal vervelen. Gek is dat. Met mijn lief in een nieuw huis beginnen voelt goed.

Nieuw huis, nieuwe kansen!

Ook heb ik afscheid genomen van mijn werk. Dat was prima. Het is tijd voor iets nieuws waar ik mijn tanden in kan zetten en waar er andere verwachtingen van mij zijn. Ik was eerlijk gezegd in een enorme sleur geraakt en voelde me niet uitgedaagd. Vervolgens werd er ook niet zo veel van mij verwacht en werden mijn lessen niet gecontroleerd. Tel die twee bij mekaar op en je hebt Sleur met een hoofdletter.

Nieuwe baan, nieuwe kansen!

Om heel eerlijk te zijn zijn was de aankomst van bovenstaande lummeltje nog de grootste en meest uitdagende verandering. Want hoe lief de foto er natuurlijk uitziet en hoe schattig kleine Bloem is wanneer ze net wakker wordt en even wil knuffelen, hoe geduldig je moet zijn wanneer je haar ziet veranderen in een klein draakje. Ook wel Malle Wappie modus. Of gekke puppy tijd. ADHD blokje. Wit draakje. Of “laat-die-/bezem/wc rol / willekeurig touwtje / struik / slipper / tafelpoot los!”

Nieuwe hond, nieuwe meubels!

Lieve pup (2 van 2)

En dat is heel normaal. Want het is namelijk een baby. Alleen dan in een hondenversie. Dus in een taal die ik totaal niet begrijp behalve haar moeder…

De eerste dag dat we haar hadden werd ik gelijk geconfronteerd met dit rare gevoel. Het is namelijk een dier… “No Shit Suus”, hoor ik je zeggen. Tja, maar het zien van een mooie puppy doet je geloven dat er een lief donzig knuffeldiertje binnen waggelt, maar het is een dier. Een dier met een eigen ontwikkeling. Van kind naar volwassen. Haar moeder begrijpt die ontwikkeling en kan haar sturen en corrigeren. Maar die is er niet en nu moet ik dat doen.

Om heel eerlijk te zijn, had ze natuurlijk nog lang niet bij haar moeder weggehaald moeten worden.

Ineens namen wij haar mee. Ik vond het zo bizar en eigenlijk ook in strijd met al mijn waarden die ik hier zo promoot. Live and let live. Geen bezit nemen van kwetsbaar leven en daar mee doen wat je wilt voor vermaak of genot. Maar goed, ik had blijkbaar een blinde vlek. Ik heb em gevonden.

Maar nu is ze bij ons. Nu ben ik verantwoordelijk voor haar en ik ben nu al aan haar gehecht. Ik heb al heel wat uurtjes met haar doorgebracht. Al heel wat grasjes opgezocht, plasjes opgeruimd, spelletjes gespeeld, brokjes gegeven en ontelbaar keer ‘zit’ ‘af’ en ‘rol!’ geoefend.  Soms snap ik helemaal geen snars van haar en zij niet van mij. Maar dat is oke. Langzaam leert ze mij kennen en ik haar.

Ze kijkt me nu aan. Oeiii ik ga even knuffelen!

 

Geef een reactie